Układ okresowy to mapa całej chemii. Pokażę Ci, jak czytać go jak instrukcję, a nie wkuwać na pamięć!
Trendy, właściwości pierwiastków, grupy i okresy
Układ okresowy to nie tabela do zapamiętania, ale narzędzie do przewidywania. Uczniowie nie rozumieją, dlaczego właściwości zmieniają się w grupach i okresach, i uczą się trendów na pamięć zamiast je rozumieć.
Jak to rozwiążemy: Wytłumaczymy każdy trend przez budowę atomu (ładunek jądra, liczba powłok, ekranowanie) — zrozumiesz, dlaczego promień maleje w okresie, a nie tylko że maleje.
Układ okresowy pierwiastków (tablica Mendelejewa) porządkuje 118 znanych pierwiastków według rosnącej liczby atomowej Z. Pokazuje periodyczność właściwości pierwiastków.
| Pojęcie | Definicja | Liczba |
|---|---|---|
| Okres | Poziomy wiersz — pierwiastki mają tę samą liczbę powłok elektronowych (n) | 7 okresów |
| Grupa | Pionowa kolumna — pierwiastki mają tę samą liczbę e- walencyjnych | 18 grup |
| Blok s | Grupy 1–2, zapełniana podpowłoka ns | 2 grupy |
| Blok p | Grupy 13–18, zapełniana podpowłoka np | 6 grup |
| Blok d | Grupy 3–12, metale przejściowe, zapełniana (n-1)d | 10 grup |
| Blok f | Lantanowce i aktynowce, zapełniana (n-2)f | 14+14 |
Okres = najwyższa wartość n w konfiguracji
Blok = ostatnio zapełniana podpowłoka (s, p, d, f)
Grupa = liczba elektronów walencyjnych (dla s i p) lub zgodnie z IUPAC dla d
Na: [Ne]3s1 → okres 3, blok s, grupa 1 (1 elektron walencyjny)
Cl: [Ne]3s23p5 → okres 3, blok p, grupa 17 (7 elektronów walencyjnych)
Fe: [Ar]3d64s2 → okres 4, blok d, grupa 8 (6+2=8 elektronów d+s)
Xe: [Kr]4d105s25p6 → okres 5, blok p, grupa 18

Właściwości pierwiastków zmieniają się regularnie — to periodyczność. Wynika ona ze zmian konfiguracji elektronowej.

Be i Mg mają niższe powinowactwo elektronowe niż Li i Na — pełna podpowłoka s jest trwała
N ma wyższą energię jonizacji niż O — podpowłoka 2p3 (połowizapełniona) jest szczególnie trwała
Energia jonizacji: Li < B < Be (Be ma wyższą EJ niż B — pełna 2s)
Promień jonowy vs atomowy: Kationy mniejsze od atomu (tracą powłokę), aniony większe (więcej e-, te same jądra)

Metale grupy 1 (litowce) reagują z wodą coraz gwałtowniej im niżej w grupie — bo rośnie promień atomowy i elektron walencyjny jest słabiej przyciągany, więc łatwiej go oddać. To pokazuje, jak położenie w układzie przekłada się na właściwości chemiczne.

Promień atomowy mierzony w pikometrach (pm) lub angstremach (Å). Wyznaczany eksperymentalnie (połowa odległości między jądrami dwóch sąsiednich atomów).
| Pierwiastek | Promień atomowy [pm] | Jon | Promień jonowy [pm] |
|---|---|---|---|
| Li | 152 | Li+ | 76 |
| Na | 186 | Na+ | 102 |
| K | 227 | K+ | 138 |
| F | 71 | F- | 133 |
| Cl | 99 | Cl- | 181 |
| O | 73 | O2- | 140 |
| Al | 143 | Al3+ | 54 |
Izolektronowe jony (ta sama liczba elektronów) — im większy ładunek jądra Z, tym MNIEJSZY promień.
N3-, O2-, F-, Ne, Na+, Mg2+, Al3+ — wszystkie mają 10 elektronów!
Kolejność promieni: N3- > O2- > F- > Ne > Na+ > Mg2+ > Al3+ (rosnące Z → malejący promień)
Pierwsza energia jonizacji (Ej1) to minimalna energia potrzebna do usunięcia jednego elektronu z obojętnego atomu gazowego. Inaczej: ile energii kosztuje wyrwanie elektronu i stworzenie kationu M+.
Kolejne energie jonizacji (Ej2, Ej3...) to energie usunięcia 2., 3. elektronu. Każda kolejna jest WIĘKSZA — bo wyrywa się elektron z coraz bardziej naładowanego kationu.
| Energia | Równanie | Co wyrywamy | Trend |
|---|---|---|---|
| Ej1 | M → M++ e- | 1. elektron z atomu | — |
| Ej2 | M+ → M2++ e- | 2. elektron z kationu +1 | > Ej1 |
| Ej3 | M2+→ M3++ e- | 3. elektron z kationu +2 | > Ej2 |
Wyobraź sobie atom Na: 11p i 11e- = neutralny. Po usunięciu 1. e-: Na+ ma 11p i 10e- — ładunek +1 — przyciąga mocniej. Po usunięciu 2. e-: Na2+ — ładunek +2 — jeszcze mocniej. Im mniej elektronów zostało, tym trudniej wyrwać kolejny!
Kiedy usuwamy elektron z wewnętrznej powłoki (rdzeń), energia jonizacji gwałtownie rośnie. Ten skok wskazuje granicę między elektronami walencyjnymi a rdzeniowymi — czyli numer grupy!
| Pierwiastek | Ej1 [MJ/mol] | Ej2 | Ej3 | Ej4 | Skok | Wniosek |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Na | 0,50 | 4,56 | 6,91 | 9,54 | Ej1 →Ej2 (x9!) | 1 e- wal. → gr. 1 |
| Mg | 0,74 | 1,45 | 7,73 | 10,54 | Ej2 →Ej3 | 2 e- wal. → gr. 2 |
| Al | 0,58 | 1,82 | 2,74 | 11,58 | Ej3 →Ej4 | 3 e- wal. → gr. 13 |
Na: konfiguracja [Ne]3s1. Ej1 = 0,50 MJ/mol — łatwo (daleko od jądra). Ej2 = 4,56 MJ/mol — ogromny skok x9 (elektrony n=2, bliżej jądra). Skok między Ej1 a Ej2 oznacza: Na ma 1 elektron walencyjny → grupa 1!
| Kierunek | Trend | Dlaczego |
|---|---|---|
| W prawo w okresie | Rośnie | Więcej protonów, ten sam orbital → silniejsze przyciąganie |
| W dół w grupie | Maleje | Wyższe n → dalej od jądra → słabsze przyciąganie |
| Wyjątki: B, O | Niższe niż sąsiad | B: s2p1 — łatwiej usunąć p niż s; O: parowanie w 2p → odpychanie |
Elektroujemność (χ — chi) to zdolność atomu do przyciągania elektronów wiążących ku sobie. Im większa χ, tym silniej atom przyciąga elektrony. Skala Paulinga: F=4,0 (max) → Cs=0,7 (min).
Różnica elektroujemności (Δχ) między atomami decyduje o charakterze wiązania — od kowalencyjnego niespolaryzowanego, przez spolaryzowane, po jonowe. Pełną klasyfikację typów wiązań (kowalencyjne, jonowe, metaliczne, koordynacyjne) omawiamy w Dziale 3 — Wiązania i Kryształy.
Reakcje tlenków (z wodą, kwasem, zasadą), zapis jonowy i pełne przykłady wzorów znajdziesz w Dziale 14 — Sole i Tlenki. Tu skupiamy się na tym, jak charakter tlenku zależy od położenia pierwiastka w układzie — to jest pytane właśnie w kontekście Działu 2.
| Typ tlenku | Kto tworzy | Charakter |
|---|---|---|
| Kwasowy | Niemetale (S, N, C, P, Si, Cl...) | Kwaśny |
| Zasadowy | Metale aktywne (Na, Ca, Fe, Cu...) | Zasadowy |
| Amfoteryczny | Al, Zn, Cr(III), Pb, Sn | Neutralny (reaguje z kwasem i zasadą) |
| Obojętny | Nieliczne niemetale (CO, NO, N₂O) | Nie reaguje z wodą/kwasem/zasadą |
Idąc w 3. okresie od lewej do prawej (Na → Cl), charakter tlenków i wodorków zmienia się płynnie, od zasadowego przez amfoteryczny do coraz mocniej kwasowego — to bezpośredni skutek rosnącej elektroujemności pierwiastka.
| Pierwiastek | Na | Mg | Al | Si | P | S | Cl |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Tlenek | Na₂O | MgO | Al₂O₃ | SiO₂ | P₄O₁₀ | SO₃ | Cl₂O₇ |
| Charakter tlenku | zasadowy | amfoteryczny | kwasowy (rosnąco) | ||||
| Wodorek | NaH | MgH₂ | AlH₃ | SiH₄ | PH₃ | H₂S | HCl |
| Charakter wodorku | zasadowy / obojętny | obojętny | kwasowy (rosnąco) | ||||
Wodorek sodu NaH zawiera wodór na stopniu utlenienia −I (jon wodorkowy H⁻) — reaguje z wodą jak silna zasada: NaH + H₂O → NaOH + H₂↑. To odwrotność zachowania HCl (H na +I), gdzie wodór oddaje proton. Nie myl tych dwóch skrajnie różnych typów wodorków!
W obrębie grupy (z góry na dół) trwałość wodorków niemetali maleje, a ich moc jako kwasów (w roztworze wodnym) zwykle rośnie — np. w szeregu HF < HCl < HBr < HI moc kwasu rośnie mimo malejącej elektroujemności, ponieważ decydujące jest osłabienie i wydłużenie wiązania H–X.
Ten sam pierwiastek na różnych stopniach utlenienia może tworzyć tlenki o zupełnie innym charakterze — im wyższy stopień utlenienia, tym charakter tlenku bardziej przesuwa się w stronę kwasowego (silniejsza polaryzacja wiązania, mniejszy udział jonowy).
| Pierwiastek | Niski st. utl. | Charakter | Wysoki st. utl. | Charakter |
|---|---|---|---|---|
| Chrom | CrO (+II) | zasadowy | CrO₃ (+VI) | kwasowy (kwas chromowy) |
| Mangan | MnO (+II) | zasadowy | Mn₂O₇ (+VII) | silnie kwasowy |
| Azot | N₂O (+I) | obojętny | N₂O₅ (+V) | kwasowy (HNO₃) |
Cr₂O₃ (+III) jest amfoteryczny — to typowy przykład stanu pośredniego między CrO (zasadowy) a CrO₃ (kwasowy). Zasada ogólna: rosnący stopień utlenienia → rosnąca kwasowość tlenku, niezależnie od tego, czy pierwiastek jest metalem czy niemetalem.
Kwasy tlenowe to kwasy zawierające grupę E–O–H (E = atom centralny). Moc takiego kwasu zależy przede wszystkim od liczby atomów tlenu niezwiązanych z wodorem oraz od elektroujemności/stopnia utlenienia atomu centralnego.
| Kwas | Wzór | St. utl. E | Moc |
|---|---|---|---|
| Kwas chlorowy(I) | HClO | +I | bardzo słaby |
| Kwas chlorowy(III) | HClO₂ | +III | słaby |
| Kwas chlorowy(V) | HClO₃ | +V | mocny |
| Kwas chlorowy(VII) | HClO₄ | +VII | bardzo mocny (jeden z najmocniejszych) |
Każdy dodatkowy atom tlenu "odciąga" gęstość elektronową od wiązania O–H (efekt indukcyjny), osłabiając je i ułatwiając oderwanie H⁺. Dodatkowo ładunek ujemny powstałego anionu reszty kwasowej rozkłada się (rezonans) na więcej atomów tlenu, co stabilizuje anion i przesuwa równowagę dysocjacji w prawo.
Przy tej samej liczbie atomów tlenu decyduje elektroujemność atomu centralnego: im bardziej elektroujemny pierwiastek E, tym mocniejszy kwas HnEOm — np. moc rośnie w szeregu H₂SiO₃ < H₃PO₄ < H₂SO₄ < HClO₄ (rosnąca elektroujemność Si→Cl w 3. okresie).
Powyższa reguła (elektroujemność → moc kwasu) dotyczy kwasów tlenowych. Dla kwasów beztlenowych HX (fluorowcowodory) obowiązuje odwrotna zależność w grupie — patrz sekcja "Wodorki" powyżej.
Właściwości metali i niemetali zmieniają się systematycznie w grupach i okresach układu okresowego (patrz sekcja 2 — Trendy). Konkretne reakcje i ich mechanizmy omawiamy szczegółowo w dedykowanych działach:
Reakcje litowców i berylowców z wodą, reakcje fluorowców z metalami/niemetalami oraz metody otrzymywania gazów w laboratorium — pełne wzory i przykłady w Dziale 8 — Reakcje Chemiczne.
Zjawisko pasywacji glinu i jego zachowanie wobec kwasów/zasad omawiamy szczegółowo w Dziale 8 — Reakcje Chemiczne.
To reakcje redoks — pełne równania, bilansowanie i produkty redukcji znajdziesz w Dziale 10 — Reakcje Redoks.
Metale przejściowe (blok d) mają niezapełnioną podpowłokę (n-1)d. To odpowiada za ich charakterystyczne cechy: zmienne stopnie utlenienia, barwne związki i właściwości katalityczne.
| Metal | Konfiguracja (atom) | Typowe st. utl. | Przykład związku |
|---|---|---|---|
| Fe | [Ar]3d⁶4s² | +II, +III | FeO, Fe₂O₃ |
| Cu | [Ar]3d¹⁰4s¹ | +I, +II | Cu₂O, CuO |
| Cr | [Ar]3d⁵4s¹ | +II, +III, +VI | CrO, Cr₂O₃, CrO₃ |
| Mn | [Ar]3d⁵4s² | +II, +IV, +VI, +VII | MnO, MnO₂, MnO₄²⁻, MnO₄⁻ |
| Ag | [Kr]4d¹⁰5s¹ | +I (praktycznie zawsze) | AgCl, Ag₂O |
| Zn | [Ar]3d¹⁰4s² | +II (tylko) | ZnO |
Elektrony 4s zapełniają się PRZED 3d, ale to WŁAŚNIE one są usuwane jako pierwsze przy tworzeniu kationu! Fe: [Ar]3d⁶4s² → Fe²⁺: [Ar]3d⁶ (nie 3d⁴4s²). To jedna z najczęstszych pułapek maturalnych.
Jony metali przejściowych są barwne, gdy ich podpowłoka d jest częściowo zapełniona (nie 0 i nie 10 elektronów). Elektrony d mogą wtedy przechodzić między orbitalami d o nieco różnej energii, pochłaniając światło widzialne o określonej długości fali — obserwowana barwa to kolor dopełniający do pochłoniętego.
| Jon | Konfiguracja d | Barwa | Bezbarwny/barwny? |
|---|---|---|---|
| Zn²⁺ | 3d¹⁰ (pełna) | — | bezbarwny |
| Ag⁺ | 4d¹⁰ (pełna) | — | bezbarwny |
| Sc³⁺ | 3d⁰ (pusta) | — | bezbarwny |
| Cu²⁺ | 3d⁹ | niebieski | barwny |
| Fe²⁺ | 3d⁶ | bladozielony | barwny |
| Fe³⁺ | 3d⁵ | żółto-brązowy | barwny |
| Cr³⁺ | 3d³ | zielony/fioletowy | barwny |
| MnO₄⁻ | Mn na +VII, d⁰ w jonie, ale barwa z przeniesienia ładunku | fioletowy | barwny |
d⁰ i d¹⁰ → bezbarwny. Wszystko pomiędzy (d¹–d⁹) → zwykle barwne. Wyjątek — MnO₄⁻ i CrO₄²⁻/Cr₂O₇²⁻ są barwne mimo formalnie "pustej" podpowłoki d metalu na wysokim stopniu utlenienia — barwę wywołuje wtedy przeniesienie ładunku między tlenem a metalem, a nie przejście d–d.
Dla pierwiastków bloku s i p typowy (najczęściej maksymalny dodatni) stopień utlenienia wynika bezpośrednio z numeru grupy — to liczba elektronów walencyjnych, które pierwiastek może oddać lub "wykorzystać" w wiązaniach.
| Grupa | Elektrony wal. | Typowy max. st. utl. | Przykład |
|---|---|---|---|
| 1 (Li, Na, K...) | 1 | +I | Na₂O, NaCl |
| 2 (Be, Mg, Ca...) | 2 | +II | CaO, MgCl₂ |
| 13 (B, Al...) | 3 | +III | Al₂O₃ |
| 14 (C, Si...) | 4 | +IV (także −IV) | CO₂, SiO₂ |
| 15 (N, P...) | 5 | +V (najczęściej też +III, −III) | HNO₃, N₂O₅ |
| 16 (O, S...) | 6 | +VI (O zwykle −II) | SO₃, H₂SO₄ |
| 17 (F, Cl, Br, I) | 7 | +VII (F zawsze −I) | HClO₄; Cl₂O₇ |
Fluor zawsze ma stopień utlenienia −I (najbardziej elektroujemny pierwiastek — nigdy nie oddaje elektronów innym atomom). Tlen w nadtlenkach (np. H₂O₂) ma stopień −I zamiast typowego −II. Wodór w wodorkach metali (np. NaH) ma stopień −I zamiast typowego +I.
Znając numer grupy (a więc typowy stopień utlenienia) i regułę zerowania ładunków, można przewidzieć wzór sumaryczny związku pierwiastka z tlenem, wodorem czy chlorem — bez konieczności zapamiętywania każdego wzoru osobno.
| Krok | Co robimy |
|---|---|
| 1 | Odczytaj grupę pierwiastka E i jego typowy stopień utlenienia (patrz tabela wyżej) |
| 2 | Ustal stopień utlenienia drugiego składnika (O = −II, H = +I lub −I, Cl = −I) |
| 3 | Dobierz indeksy tak, aby suma iloczynów (stopień utlenienia × liczba atomów) wynosiła zero |
| Pierwiastek E (grupa) | Tlenek | Wodorek | Chlorek |
|---|---|---|---|
| Na (gr. 1) | Na₂O | NaH | NaCl |
| Ca (gr. 2) | CaO | CaH₂ | CaCl₂ |
| Al (gr. 13) | Al₂O₃ | AlH₃ | AlCl₃ |
| Si (gr. 14) | SiO₂ | SiH₄ | SiCl₄ |
| P (gr. 15, +V) | P₂O₅ (P₄O₁₀) | PH₃ (st. −III) | PCl₅ (lub PCl₃) |
| S (gr. 16, +VI) | SO₃ | H₂S (st. −II) | SCl₂ (st. +II) lub SCl₆ |
P jest w grupie 15, na stopniu utlenienia +V. Tlen ma −II. Najmniejsza wspólna wielokrotność 5 i 2 to 10 → 2 atomy P (2×5=10) i 5 atomów O (5×2=10) → wzór P₂O₅, w rzeczywistości pod postacią dimeru P₄O₁₀.
Kation (metal traci e-) = MNIEJSZY niż atom. Anion (niemetal przyjmuje e-) = WIĘKSZY. To pułapka — Na+ jest dużo mniejszy niż Cl-, choć Na jest przed Cl w szeregu!
Dwa wyjątki obowiązkowe: Mg ma wyższą EJ niż Al (pełna 3s), N ma wyższą EJ niż O (półzapełniona 2p). CKE pyta o te wyjątki bardzo często!
Jeśli widzisz tabelę z kolejnymi energiami jonizacji i pytanie "ile elektronów walencyjnych" — szukaj skoku. Skok między I2 a I3 = 2 elektrony walencyjne = gr. 2.
Δχ > 1,7 = wiązanie jonowe. Δχ 0,4-1,7 = spolaryzowane kowalencyjne. Δχ < 0,4 = niespolaryzowane. Naucz się tej granicy — pojawia się w prawie każdym arkuszu.
Dla bloku d: elektrony walencyjne = elektrony (n-1)d + ns. Fe ([Ar]3d64s2) → 6+2=8 → gr. 8. Pamiętaj że 4s zapełnia się przed 3d, ale opuszcza jako pierwsze!
Charakter tlenku zmienia się płynnie: zasadowy (metale gr. 1-2) → amfoteryczny (Al2O3, ZnO) → kwasowy (P4O10, SO3, Cl2O7). Al2O3 i ZnO reagują i z kwasem i z zasadą!
Jony izolektronowe mają tę samą liczbę e-. Im wyższe Z → mniejszy promień jonowy. N3- > O2- > F- > Na+ > Mg2+ > Al3+ — wszystkie mają 10 elektronów!
| Zagadnienie | Częstość | Trudność |
|---|---|---|
| Trendy właściwości w układzie okresowym | ⭐⭐⭐⭐⭐ | Średni |
| Porównywanie promieni atomowych/jonowych | ⭐⭐⭐⭐⭐ | Średni |
| Wyjątki EJ (Mg>Al, N>O) | ⭐⭐⭐⭐ | Trudny |
| Odczytywanie grupy ze skokowych EJ | ⭐⭐⭐⭐ | Średni |
| Typ wiązania z Δχ | ⭐⭐⭐⭐ | Łatwy |
| Charakter tlenków w okresie | ⭐⭐⭐ | Łatwy |
| Izolektronowe jony — porównanie promieni | ⭐⭐⭐ | Trudny |
Każdy temat ma osobną rubrykę z zadaniami i własnym paskiem postępu. Rozwiąż zadanie samodzielnie, potem kliknij „Pokaż rozwiązanie".
| Konfiguracja | 1s²2s²2p⁶3s²3p⁴ |
| Szukane | grupa, okres, blok |
Treść: Pierwsza energia jonizacji litu wynosi Ej1(Li) = 0,52 MJ/mol, a potasu Ej1(K) = 0,42 MJ/mol. Oba pierwiastki należą do grupy 1. Wyjaśnij, dlaczego energia jonizacji litu jest większa niż potasu. Spróbuj sformułować odpowiedź samodzielnie, a potem sprawdź.
| Li | Z=3, [He]2s¹, elektron walencyjny n=2 |
| K | Z=19, [Ar]4s¹, elektron walencyjny n=4 |
| oba | grupa 1 — jeden elektron walencyjny |
Okres 3, grupa 16, blok p — to siarka (S)
Treść: Pierwiastek należy do grupy 16. Jaki jest jego najwyższy stopień utlenienia (względem tlenu)?
Treść: Pierwiastek ma konfigurację 1s²2s²2p⁶3s²3p¹. Rozstrzygnij, czy jest metalem, czy niemetalem, oraz podaj charakter jego tlenku.
Treść: Atom pierwiastka ma konfigurację walencyjną 4s²3d¹⁰4p³. Podaj numer grupy, okresu oraz blok, do którego należy.
| konfiguracja walencyjna | 4s²3d¹⁰4p³ |
Treść: Pierwiastek leży w 4. okresie i jest pierwszym pierwiastkiem bloku d. Podaj jego symbol, konfigurację walencyjną i liczbę elektronów niesparowanych.
| okres | 4 |
| blok | d, pierwszy |
Treść: Pierwiastek X tworzy związek z wodorem o wzorze XH₃, a jego wodorek waży 17 g/mol. Podaj symbol X i numer grupy.
| wodorek | XH₃ |
| M(XH₃) | 17 g/mol |
Treść: Dane są konfiguracje elektronowe atomów dwóch pierwiastków w stanie podstawowym: A: 1s²2s²2p⁶3s¹, B: 1s²2s²2p⁶3s²3p⁵. a) Podaj symbole pierwiastków A i B. b) Określ, jaki jon (kation/anion) tworzy każdy z nich. c) Podaj charakter najwyższego tlenku pierwiastka A.
Treść: Uszereguj metale K, Na, Li, Cs według rosnącej reaktywności chemicznej (jako reduktory). Uzasadnij trend.
| metale | Li, Na, K, Cs (grupa 1) |
| Ej1 | 0,74 |
| Ej2 | 1,45 |
| Ej3 | 7,73 (duży skok!) |
| Ej4 | 10,54 |
Grupa 2 — duży skok między Ej2 a Ej3 oznacza 2 elektrony walencyjne (np. magnez Mg)
| Na | grupa 1, okres 3 |
| Mg | grupa 2, okres 3 |
| Cl | grupa 17, okres 3 |
Na < Mg < Cl (Ej1 rośnie w prawo w okresie — rośnie ładunek jądra)
Treść: W grupie układu okresowego, idąc z góry na dół, promień atomowy pierwiastków rośnie czy maleje?
Treść: Pierwsza energia jonizacji tlenu (1314 kJ/mol) jest MNIEJSZA niż azotu (1402 kJ/mol), mimo że tlen ma większy ładunek jądra. Wyjaśnij dlaczego, odwołując się do konfiguracji elektronowej.
| Ej1(N) | 1402 kJ/mol |
| Ej1(O) | 1314 kJ/mol |
| N | 2p³ |
| O | 2p⁴ |
Treść: Uszereguj pierwiastki Na, Mg, Al według rosnącej pierwszej energii jonizacji. Uwzględnij anomalię związaną z konfiguracją elektronową.
| Na | [Ne]3s¹ |
| Mg | [Ne]3s² |
| Al | [Ne]3s²3p¹ |
Treść: Uszereguj jony O²⁻, F⁻, Na⁺, Mg²⁺ według malejącego promienia jonowego. Wszystkie są izoelektronowe z neonem.
| izoelektronowe | wszystkie 10 e⁻ |
| jony | O²⁻, F⁻, Na⁺, Mg²⁺ |
Treść: Wyjaśnij, dlaczego chlor ma bardziej ujemne (większe co do wartości) powinowactwo elektronowe niż fluor, mimo że fluor jest bardziej elektroujemny.
| F | 2. okres, mały promień |
| Cl | 3. okres, większy promień |
Treść: Druga energia jonizacji sodu (4562 kJ/mol) jest wielokrotnie większa od pierwszej (496 kJ/mol). Wyjaśnij dlaczego, odwołując się do konfiguracji.
| Ej1(Na) | 496 kJ/mol |
| Ej2(Na) | 4562 kJ/mol |
| HCl | Δχ=0,9 |
| NaCl | Δχ=2,1 (metal+niemetal) |
| Cl₂ | Δχ=0 |
a) kowalencyjne spolaryzowane, b) jonowe, c) kowalencyjne niespolaryzowane
Treść: W okresie układu okresowego, idąc od strony lewej do prawej, elektroujemność pierwiastków rośnie czy maleje?
Treść: Różnica elektroujemności w wiązaniu Al–Cl wynosi 1,5, a w Na–Cl 2,1. Oceń typ wiązania w każdym związku i wyjaśnij, dlaczego AlCl₃ jest lotny, a NaCl nie.
| ΔEN(Al–Cl) | 1,5 |
| ΔEN(Na–Cl) | 2,1 |
| SO₃ | tlenek niemetalu |
| Na₂O | tlenek metalu aktywnego |
| Al₂O₃ | tlenek Al |
SO₃ kwasowy, Na₂O zasadowy, Al₂O₃ amfoteryczny (reaguje z HCl i NaOH)
Treść: Pierwiastek leży w grupie 1. (litowce). Jaki charakter chemiczny ma jego tlenek?
Treść: Pierwiastek X tworzy tlenek XO₃, w którym ma maksymalny stopień utlenienia. X leży w 3. okresie. Podaj symbol X, jego grupę i charakter tlenku XO₃.
| tlenek | XO₃ |
| okres | 3 |
a) Mg b) [Ne]3s² c) zasadowy (MgO) d) Mg>Al (wyjątek — Al ma s²p¹)
Konkretne rzeczy, na których CKE najczęściej „łapie" w tym dziale. Sprawdź, czy nie wpadasz w żadną:
Kation jest mniejszy od atomu, anion większy. Łatwo pomylić kierunek zmiany.
Rośnie w prawo i w górę. Fluor jest najbardziej elektroujemny (nie tlen!).
Między grupami 2 i 13 oraz 15 i 16 są lokalne spadki. CKE lubi o nie pytać.
Maleje w prawo, rośnie w dół — odwrotnie niż elektroujemność.