To serce obliczeń chemicznych! Mol będzie Twoją walutą. Pokażę każde zadanie na dwa sposoby.
Stechiometria, masa molarna, liczba Avogadra, Clapeyron, wydajność
Większość uczniów gubi się tu nie dlatego, że obliczenia są trudne, ale dlatego, że nie wiedzą, od czego zacząć. Mol, gramy, dm³, liczba cząsteczek — wszystko trzeba umieć przeliczać w obie strony, a zadania rzadko podają dane wprost.
Jak to rozwiążemy: każde obliczenie pokażemy na dwa sposoby — najpierw proporcją (żebyś rozumiał, co z czego wynika), potem wzorem (żeby liczyć szybko na maturze). Mol jest „walutą wymiany" — gdy nauczysz się go wyznaczać, reszta to już proste przeliczenia.

Mol to jednostka liczności materii (SI). 1 mol = 6,022 × 1023 cząstek (liczba Avogadra Na).
| Co liczymy | Wzór | Przykład |
|---|---|---|
| Mole z masy | n = mM | 49 g H2SO4: n = 49/98 = 0,5 mol |
| Masę z moli | m = n × M | 0,5 mol H2SO4: m = 0,5×98 = 49 g |
| Cząsteczki z moli | N = n × Na | 0,5 mol: N = 0,5×6,022×1023 = 3,01×1023 |
| Mole z objętości gazu (w.n.) | n = V22,4 | 11,2 dm³ CO2: n = 11,2/22,4 = 0,5 mol |
| Objętość gazu (w.n.) | V = n × 22,4 | 0,5 mol CO2: V = 0,5×22,4 = 11,2 dm³ |
Masa molowa M [g/mol] = suma mas atomowych wszystkich atomów we wzorze. Masy atomowe pierwiastków odczytujesz z układu okresowego i mnożysz przez liczbę atomów danego pierwiastka.
Przykłady:
Liczbowo M to masa 1 mola danej substancji — dlatego 1 mol H2O waży 18 g.
1 mol H2O = 18 g = 22,4 dm³ pary (w.n.) = 6,022×1023 cząsteczek
1 mol NaCl = 58,44 g = 6,022×1023 jonów Na+ + 6,022×1023 jonów Cl- = 2×Na jonów łącznie!
| n | 0,25 mol |
| Nₐ | 6,022×10²³ /mol |
W 0,25 mol wody jest 1,506×10²³ cząsteczek H₂O
M = suma mas atomowych wszystkich atomów w cząsteczce (z układu okresowego).
| Związek | Obliczenie | M [g/mol] |
|---|---|---|
| H2O | 2×1 + 16 | 18 |
| NaCl | 23 + 35,5 | 58,5 |
| H2SO4 | 2×1 + 32 + 4×16 | 98 |
| Ca(OH)2 | 40 + 2×(16+1) | 74 |
| Al2(SO4)3 | 2×27 + 3×(32+4×16) | 342 |
| Ca3(PO4)2 | 3×40 + 2×(31+4×16) | 310 |
| KMnO4 | 39 + 55 + 4×16 | 158 |
| H | 1 g/mol × 2 |
| S | 32 g/mol × 1 |
| O | 16 g/mol × 4 |
M(H₂SO₄) = 98 g/mol
Zadanie: ile moli to 49 g H₂SO₄? (M = 98 g/mol)
1 mol H₂SO₄ —— ma masę 98 g
x mol —— ma masę 49 g
Układamy proporcję: 1 mol / 98 g = x / 49 g
x = (1 · 49) / 98 = 0,5 mol
n = m / M
n = 49 / 98 = 0,5 mol
Oba sposoby dają to samo — wzór n = m/M to po prostu „skrót" proporcji. Na początku licz proporcją, żeby rozumieć, skąd się bierze wynik. Gdy nabierzesz wprawy, wzór będzie szybszy. Na maturze możesz użyć dowolnego — ważny jest poprawny wynik.
| Warunki | Temperatura | Ciśnienie | Vₘ |
|---|---|---|---|
| Normalne (w.n.) | 0°C (273 K) | 101,3 kPa (1 atm) | 22,4 dm³/mol |
| Standardowe (s.t.p.) | 25°C (298 K) | 100 kPa | 24,8 dm³/mol |
Chyba że zadanie jawnie podaje inne warunki i każe użyć równania Clapeyrona.
| n | 2 mol |
| Vₘ | 22,4 dm³/mol (w.n.) |
2 mol gazu w warunkach normalnych zajmuje 44,8 dm³
| Szukana | Wzór |
|---|---|
| Liczba moli n | n = pVRT |
| Objętość V | V = nRTp |
| Ciśnienie p | p = nRTV |
| Temperatura T | T = pVnR |
Gdy n = const (ta sama ilość gazu, zmiana warunków):
Przykład: Gaz 10 dm³, T1=300 K, p1=100 kPa → T2=600 K, p2=200 kPa:
V2 = V1 × (p1/p2) × (T2/T1) = 10 × (100/200) × (600/300) = 10 dm³
| n | 0,5 mol |
| t | 27°C → T = 27+273 = 300 K |
| p | 100 000 Pa |
| R | 8,314 J/(mol·K) |
V ≈ 12,47 dm³ (pamiętaj: temperatura ZAWSZE w kelwinach!)
| Gaz | M [g/mol] | d w.n. [g/dm³] | Vs. powietrze (1,29 g/dm³) |
|---|---|---|---|
| H2 | 2 | 0,089 | Dużo lżejszy |
| CH4 (metan) | 16 | 0,71 | Lżejszy |
| N2 | 28 | 1,25 | Zbliżony |
| CO2 | 44 | 1,96 | Cięższy — osiada w zagłębieniach! |
| SO2 | 64 | 2,86 | Znacznie cięższy |
| M | 16 g/mol |
| Vₘ | 22,4 dm³/mol |
d(CH₄) ≈ 0,71 g/dm³ — lżejszy od powietrza
Ile gramów CaO powstaje z rozkładu 200 g CaCO3?
Gdy podane są ilości obu substratów — jeden może być w niedoborze.
| m(Mg) | 6 g |
| M(Mg) | 24 g/mol |
| M(MgO) | 40 g/mol |
Powstanie 10 g MgO
Krok stechiometryczny (z równania) możesz zapisać jako proporcję — wielu uczniom tak łatwiej:
Z równania CaCO₃ → CaO + CO₂ widać: 1 mol CaCO₃ daje 1 mol CaO.
Masowo (M: CaCO₃ = 100, CaO = 56):
100 g CaCO₃ —— daje 56 g CaO
200 g CaCO₃ —— daje x g CaO
x = (200 · 56) / 100 = 112 g CaO
W prostych zadaniach (jedna substancja → jedna) proporcja masowa jest najszybsza. W złożonych (kilka kroków, gazy, stężenia) lepszy jest schemat przez mole — jest uniwersalny. Warto znać oba i wybierać zależnie od zadania.
Gdy w zadaniu podane są ilości obu substratów, prawie zawsze jeden z nich jest w nadmiarze — to on decyduje, ile faktycznie zostanie po reakcji, a reagent, który się wyczerpie pierwszy (reagent limitujący), decyduje o ilości produktu.
| Krok | Co robimy |
|---|---|
| 1 | Oblicz liczbę moli KAŻDEGO substratu osobno (n = m/M) |
| 2 | Podziel każdą liczbę moli przez współczynnik stechiometryczny tej substancji w równaniu |
| 3 | Mniejszy wynik wskazuje reagent limitujący — to on w całości reaguje i ustala ilość produktu |
| 4 | Oblicz, ile moli drugiego reagenta faktycznie przereagowało (wg stosunku z równania), i odejmij od jego ilości początkowej — reszta to nadmiar pozostały po reakcji |
Zmieszano 4 mole H₂ z 1 molem N₂ (reakcja N₂+3H₂→2NH₃). Który reagent jest limitujący?
Częsty błąd: uczniowie liczą ilość produktu z reagenta, który akurat podano jako pierwszy w treści zadania, zamiast sprawdzić, który jest LIMITUJĄCY. Zawsze wykonaj krok "podziel przez współczynnik" dla obu substratów przed dalszymi obliczeniami.
Dane: Związek C, H, O: 40,0% C, 6,7% H, 53,3% O. M = 180 g/mol.
| %C | 40% |
| %H | 6,7% |
| %O | 53,3% |
| M | 60 g/mol |
Wzór empiryczny CH₂O, rzeczywisty C₂H₄O₂
Synteza NH3: N2+3H2→2NH3, wydajność 75%. Z 28 g N2 (1 mol):
Masa teoretyczna: 1×2×17 = 34 g NH3
Masa rzeczywista: 34 × 0,75 = 25,5 g NH3
| m teoretyczna | 50 g |
| m rzeczywista | 40 g |
Wydajność reakcji wynosi 80%
Surowce w przemyśle rzadko są 100% czyste. Czystość substancji to procent masy próbki, który stanowi czysty, reaktywny składnik — resztę stanowią zanieczyszczenia (obojętne, nie biorące udziału w reakcji).
Jeśli masz 100 g rudy o czystości 80%, to do reakcji "wchodzi" tylko 80 g czystego związku — resztę (20 g zanieczyszczeń) pomijasz całkowicie w obliczeniach stechiometrycznych, jakby jej nie było.
W trudniejszych zadaniach czystość substratu i wydajność reakcji mnoży się razem — obie straty kumulują się.
Ile gramów CaO otrzymamy z 250 g wapienia (CaCO₃) o czystości 80%, jeśli wydajność rozkładu wynosi 90%? (CaCO₃ → CaO + CO₂, M(CaCO₃)=100, M(CaO)=56)
Możesz najpierw zastosować czystość, potem wydajność (jak wyżej), albo policzyć teoretyczną masę ze 100% czystego substratu i na końcu przemnożyć przez czystość × wydajność łącznie (0,80 × 0,90 = 0,72) — wynik będzie identyczny.
To bardzo częsty typ zadań maturalnych: mamy mieszaninę dwóch (lub więcej) substancji i na podstawie pomiaru (np. objętości wydzielonego gazu albo masy produktu) musimy obliczyć, ile procent masy stanowił jeden ze składników.
1. Zapisz równania reakcji i sprawdź, który składnik daje mierzony produkt (gaz/osad)
2. Z ilości produktu (objętość gazu → mole, masa → mole) oblicz mole tego składnika
3. Zamień mole na masę składnika (m = n × M)
4. Oblicz zawartość procentową: % = (masa składnika / masa próbki) × 100%
Najważniejsze to zauważyć, który składnik reaguje, a który nie — albo który daje mierzony produkt. Np. w mieszaninie CaO + CaCO₃ z kwasem solnym tylko węglan (CaCO₃) wydziela gaz CO₂. Z objętości CO₂ liczysz mole CaCO₃, a resztę masy stanowi CaO.
| m mieszaniny | 176 g |
| V(CO₂) | 26,88 dm³ |
| M(CaCO₃) | 100 g/mol |
| M(CaO) | 56 g/mol |
W mieszaninie było 56 g CaO (i 120 g CaCO₃)
Gdy mieszanina ma trzy składniki, jedno równanie/pomiar zwykle nie wystarczy — potrzeba dwóch niezależnych pomiarów (najczęściej: sumaryczna masa mieszaniny ORAZ wynik jednej reakcji charakterystycznej dla jednego ze składników), a trzeci składnik dolicza się z różnicy.
Mieszaninę NaCl, CaCO₃ i SiO₂ o masie 50 g potraktowano nadmiarem HCl — zebrano 4,48 dm³ CO₂ (w.n.). NaCl i SiO₂ nie reagują z HCl, ale SiO₂ nie rozpuszcza się w wodzie (w przeciwieństwie do NaCl) — po przesączeniu roztworu pozostało 10 g nierozpuszczonego osadu SiO₂. Oblicz skład procentowy mieszaniny.
Znajdź DWA niezależne "uchwyty": (1) jedną reakcję/pomiar dający wprost ilość jednego składnika, (2) drugi pomiar lub właściwość fizyczną (rozpuszczalność, gęstość) dający drugi składnik. Trzeci składnik ZAWSZE dolicz z różnicy do całkowitej masy — to najszybsza droga, zamiast szukać trzeciego równania.
Gdy reakcja zachodzi w fazie gazowej lub wytwarza gaz w obecności innych gazów (np. powietrza, nadmiaru substratu gazowego), często trzeba określić skład procentowy mieszaniny gazów po reakcji oraz jej średnią masę molową.
Spalono 2 mole CH₄ w 5 molach O₂ (CH₄+2O₂→CO₂+2H₂O, produkty w postaci gazowej). Oblicz skład molowy mieszaniny gazów po reakcji i jej średnią masę molową.
Częsty błąd: uczniowie liczą skład mieszaniny tylko z produktów, zapominając, że niewykorzystany nadmiar substratu (tu: 1 mol O₂) NADAL jest częścią mieszaniny gazowej po reakcji i wchodzi do sumy moli.
Stała 22,4 dm³/mol działa TYLKO w warunkach normalnych (0°C, 1013 hPa). W innych warunkach (inna temperatura i/lub ciśnienie) trzeba użyć równania Clapeyrona (pV = nRT) — patrz sekcja 4 — lub przeliczyć objętość proporcjonalnie przez prawo Avogadra/gazu doskonałego.
Jeśli znasz objętość w warunkach normalnych, a potrzebujesz w innych warunkach (T₂, p₂), możesz użyć: V₁/T₁ × p₁ = V₂/T₂ × p₂ (łączone prawo gazowe) zamiast wracać do mola — to szybsza droga, gdy nie interesuje Cię liczba moli, tylko sama objętość.
Liczba Avogadra (NA = 6,022×10²³ /mol) pozwala przejść od moli do konkretnej LICZBY dowolnych obiektów — cząsteczek, atomów, jonów, a nawet elektronów. Kluczowe jest precyzyjne odczytanie, o jakim obiekcie mowa.
| Pytanie o... | Co obliczamy | Przykład (1 mol CaCl₂) |
|---|---|---|
| Liczbę cząsteczek/jednostek | n × NA | 1 × 6,022×10²³ jednostek CaCl₂ |
| Liczbę atomów danego pierwiastka | n × (indeks w wzorze) × NA | Cl: 1 × 2 × 6,022×10²³ = 1,2×10²⁴ atomów Cl |
| Liczbę jonów | n × (liczba jonów z dysocjacji) × NA | CaCl₂→Ca²⁺+2Cl⁻: 3 mole jonów łącznie na 1 mol CaCl₂ → 3×6,022×10²³ jonów |
| Liczbę elektronów | n × (suma elektronów wszystkich atomów) × NA | Ca(20e⁻)+2Cl(17e⁻ each)=54e⁻ na jednostkę → 54×6,022×10²³ elektronów |
Z 1 mola CaCl₂ powstaje w roztworze aż 3 mole jonów (1 mol Ca²⁺ + 2 mole Cl⁻), ale wciąż tylko 1 mol "jednostek wzorcowych" CaCl₂ i 3 mole atomów (1 Ca + 2 Cl). Zawsze czytaj uważnie, o którą wielkość pyta zadanie.
Pełne omówienie obliczeń z hydratami (wyznaczanie wzoru hydratu, obliczenia masy wody krystalizacyjnej) znajdziesz w Dziale 7 — Roztwory i Stężenia. Tu tylko krótkie połączenie z molem.
Hydrat to związek z cząsteczkami wody wbudowanymi w sieć krystaliczną (np. CuSO₄·5H₂O). Masa molowa hydratu to suma masy soli bezwodnej i masy wszystkich cząsteczek wody: M(CuSO₄·5H₂O) = M(CuSO₄) + 5×M(H₂O) = 160 + 5×18 = 250 g/mol. Dalsze obliczenia (mole, masy składników) prowadzi się dokładnie jak dla każdego innego związku.
W trudniejszych zadaniach maturalnych produkt pierwszej reakcji staje się substratem drugiej (czasem trzeciej) reakcji — tzw. łańcuch przemian. Kluczem jest przenoszenie WYNIKU (liczby moli, nie masy!) między kolejnymi etapami.
| Krok | Co robimy |
|---|---|
| 1 | Rozwiąż pierwszy etap do końca — oblicz liczbę MOLI produktu (nie tylko masę) |
| 2 | Ta liczba moli staje się liczbą moli SUBSTRATU w drugim równaniu (o ile współczynnik = 1; jeśli nie, przelicz przez stosunek) |
| 3 | Powtórz procedurę dla każdego kolejnego etapu |
| 4 | Dopiero na samym końcu przelicz finalną liczbę moli na masę/objętość żądaną w pytaniu |
Nie zaokrąglaj liczby moli po pierwszym etapie przed przejściem do drugiego — zaokrąglenia pośrednie kumulują błąd. Zaokrąglaj dopiero wynik końcowy.
Umiejętność ZNALEZIENIA błędu w cudzym rozwiązaniu jest coraz częściej sprawdzana na maturze. Poniżej typowe błędy do rozpoznawania.
| Błędne rozwiązanie | Gdzie błąd | Poprawka |
|---|---|---|
| Użycie 22,4 dm³/mol dla gazu w warunkach innych niż normalne | Stała 22,4 działa tylko w w.n. (0°C, 1013 hPa) | Użyj równania Clapeyrona pV=nRT dla innych warunków |
| Policzenie produktu z reagenta, który akurat podano jako pierwszy | Nie sprawdzono, który reagent jest limitujący | Podziel mole każdego reagenta przez współczynnik — mniejszy wynik wygrywa |
| Pominięcie przeliczenia czystości przed stechiometrią | Do wzoru wstawiono masę całej próbki zamiast tylko czystego składnika | Najpierw m × czystość%, dopiero potem n = m/M |
| Zaokrąglanie liczby moli w trakcie zadania wieloetapowego | Błąd zaokrąglenia kumuluje się na każdym etapie | Trzymaj pełną precyzję do samego końca obliczeń |
Schemat: m→n=mM→stechiometria→wynik. Nigdy nie przeliczaj mas bezpośrednio!
Przed obliczeniami zawsze zbilansuj. Na maturze często trzeba to zrobić samodzielnie.
Gdy dane są oba substraty — sprawdź który się wyczerpuje. n1/wsp1 vs n2/wsp2 — mniejszy = limitujący.
% N w NH3 = 1417×100% = 82,4%. Masa pierwiastka / M związku × 100%.
| Zagadnienie | Częstość | Trudność |
|---|---|---|
| Obliczenia z mola i masy molowej | ⭐⭐⭐⭐⭐ | Łatwy–Średni |
| Stechiometria równań reakcji | ⭐⭐⭐⭐⭐ | Średni |
| Wzór empiryczny i rzeczywisty | ⭐⭐⭐⭐ | Średni |
| Objętość molowa gazu (warunki normalne) | ⭐⭐⭐⭐ | Łatwy |
| Wydajność reakcji | ⭐⭐⭐ | Średni |
| Równanie Clapeyrona | ⭐⭐⭐ | Średni |
Konkretne rzeczy, na których CKE najczęściej „łapie" w zadaniach obliczeniowych. Sprawdź, czy nie wpadasz w żadną:
Stężenie jest w mol/dm³, a w zadaniu objętość bywa w cm³. 1 dm³ = 1000 cm³. Niezamienione jednostki to najczęstszy błąd — wynik wychodzi 1000× za duży lub za mały.
Wzór V = n · 22,4 dm³/mol działa wyłącznie dla gazów i tylko w warunkach normalnych (0°C, 1013 hPa). Zastosowany do cieczy lub w innych warunkach = błąd.
Stosunek stechiometryczny odczytujesz ze współczynników. Jeśli równanie nie jest uzgodnione, cały rachunek jest błędny. Zawsze najpierw zbilansuj.
Nie zaokrąglaj wyników pośrednich — błędy się kumulują. Zaokrąglaj dopiero na końcu, do tylu cyfr znaczących, ile mają dane.
Wynik bez jednostki (lub ze złą jednostką) traci punkt, nawet gdy liczba jest poprawna. Zawsze dopisz: g, mol, dm³, mol/dm³...
Każdy temat ma osobną rubrykę z zadaniami i własnym paskiem postępu. Rozwiąż zadanie samodzielnie, potem kliknij „Pokaż rozwiązanie".
| m | 49 g |
| M | 98 g/mol |
0,5 mol H₂SO₄
| n | 2 mol |
| M | 40 g/mol |
80 g NaOH
| Ca | 40 g/mol |
| O | 16 g/mol |
| H | 1 g/mol |
M[Ca(OH)₂] = 74 g/mol
| V | 5,6 dm³ |
| Vm | 22,4 dm³/mol |
0,25 mol
| V | 0,0249 m³ |
| T | 300 K |
| p | 100 000 Pa |
| R | 8,31 |
n ≈ 1 mol
| n | 0,5 mol |
| Nₐ | 6,022×10²³ /mol |
3,01×10²³ cząsteczek CO₂
| n(H₂SO₄) | 0,5 mol |
| atomów O w cząsteczce | 4 |
| Nₐ | 6,022×10²³ |
1,2×10²⁴ atomów tlenu (4 × liczba cząsteczek)
Treść: Fosforek wapnia Ca₃P₂ to związek jonowy zbudowany z kationów Ca²⁺ i anionów P³⁻. Oblicz, ile kationów wapnia i ile anionów fosforkowych znajduje się w 1 molu Ca₃P₂. (Nₐ=6,022×10²³)
| wzór | Ca₃P₂ |
| n | 1 mol |
| Nₐ | 6,022×10²³ |
Treść: Do 200 cm³ roztworu azotanu(V) srebra AgNO₃ o stężeniu 0,10 mol/dm³ dodano nadmiar roztworu chlorku sodu NaCl. Wytrącił się osad chlorku srebra: Ag⁺ + Cl⁻ → AgCl↓. Oblicz masę otrzymanego osadu.
| V(AgNO₃) | 0,200 dm³ |
| C(AgNO₃) | 0,10 mol/dm³ |
| M(AgCl) | 143,32 g/mol |
Treść: W reakcji syntezy amoniaku N₂ + 3H₂ → 2NH₃ przereagowało całkowicie 5,0 dm³ azotu (w.n.) z odpowiednią ilością wodoru. Oblicz objętość powstałego amoniaku (w tych samych warunkach).
| V(N₂) | 5,0 dm³ |
| stosunek | N₂:NH₃ = 1:2 |
Treść: Do roztworu zawierającego 0,10 mol AgNO₃ dodano roztwór z 0,06 mol NaCl. Oblicz masę osadu AgCl i wskaż reagent w nadmiarze. (M(AgCl)=143,5)
| n(AgNO₃) | 0,10 mol |
| n(NaCl) | 0,06 mol |
Treść: Pewien tlenek żelaza zawiera 70,0% masowych żelaza i 30,0% masowych tlenu. Ustal wzór empiryczny (najprostszy) tego tlenku. (M(Fe)=55,85; M(O)=16,00)
| % Fe | 70,0% |
| % O | 30,0% |
| M(Fe) | 55,85 |
| M(O) | 16,00 |
Treść: Próbkę stopu cynku i miedzi o masie 10,0 g potraktowano nadmiarem kwasu solnego. Roztworzeniu uległ tylko cynk: Zn + 2HCl → ZnCl₂ + H₂. Wydzieliło się 2,24 dm³ wodoru (w.n.). Oblicz zawartość procentową cynku w stopie. (M(Zn)=65,4; Vₘ=22,4 dm³/mol)
| m(stopu) | 10,0 g |
| V(H₂) | 2,24 dm³ |
| M(Zn) | 65,4 g/mol |
| Vₘ | 22,4 dm³/mol |
Treść: Związek organiczny zawiera 40,0% C, 6,7% H i 53,3% O (masowo). Jego masa molowa wynosi 180 g/mol. Ustal wzór rzeczywisty. (C=12, H=1, O=16)
| % C | 40,0% |
| % H | 6,7% |
| % O | 53,3% |
| M | 180 g/mol |
Treść: Oblicz procentową zawartość masową azotu w azotanie(V) amonu NH₄NO₃. (N=14, H=1, O=16)
| związek | NH₄NO₃ |
| n | 0,5 mol |
| Vm | 22,4 dm³/mol (w.n.) |
11,2 dm³
| V | 11,2 dm³ |
| M(O₂) | 32 g/mol |
16 g tlenu
| n | 2 mol |
| T | 300 K |
| p | 100 000 Pa |
| R | 8,31 J/mol·K |
V ≈ 49,9 dm³ (0,0499 m³)
| V | 2,0 dm³ |
| T₁ | 481,3 K |
| p₁ | 2000 hPa |
| ΔT | +100 K → T₂=581,3 K |
p₂ ≈ 2415,5 hPa
| V gazów | 21,75 dm³ |
| T | 753 K |
| p | 1013 hPa |
| M(Pb(NO₃)₂) | 331 g/mol |
Masa Pb(NO₃)₂ ≈ 46,6 g
| V całk. | 9,78 dm³ |
| T | 298 K |
| p | 1013 hPa |
| Δm(CO₂) | 5,28 g |
| M(CO₂) | 44 |
V(NH₃) ≈ 4,7 dm³ (w.n.)
| m(Mg) | 2 g |
| M(Mg) | 24 |
| T | 293 K |
| p | 1005 hPa |
V(H₂) ≈ 2020 cm³ — nie zmieści się w cylindrze 1000 cm³
Treść: Do nadmiaru kwasu solnego dodano 6,5 g cynku: Zn + 2HCl → ZnCl₂ + H₂. Oblicz objętość wydzielonego wodoru w warunkach normalnych. (M(Zn)=65,0; Vₘ=22,4 dm³/mol)
| m(Zn) | 6,5 g |
| M(Zn) | 65,0 g/mol |
| Vₘ | 22,4 dm³/mol |
Treść: Oblicz gęstość dwutlenku węgla CO₂ w warunkach normalnych. (M(CO₂)=44 g/mol, Vₘ=22,4 dm³/mol)
| M(CO₂) | 44 g/mol |
| Vₘ | 22,4 dm³/mol |
Treść: Mieszanina zawiera 4 g wodoru H₂ i 28 g azotu N₂. Oblicz procent objętościowy wodoru w mieszaninie. (M(H₂)=2, M(N₂)=28)
| m(H₂) | 4 g |
| m(N₂) | 28 g |
Treść: Podczas prażenia 50,0 g węglanu wapnia CaCO₃ zaszła reakcja: CaCO₃ → CaO + CO₂. Wydajność procesu wyniosła 80%. Oblicz masę otrzymanego tlenku wapnia CaO.
| m(CaCO₃) | 50,0 g |
| M(CaCO₃) | 100,0 g/mol |
| M(CaO) | 56,0 g/mol |
| wydajność | 80% |
Treść: Reakcja A→B ma wydajność 80%, a B→C wydajność 75%. Z 10 moli A oblicz, ile moli C powstanie (stosunki 1:1:1).
| A→B | wydajność 80% |
| B→C | wydajność 75% |
| start | 10 mol A |
| m(Zn) | 9 g |
| M(Zn) | 65 g/mol |
| Vm | 22,4 dm³/mol |
V(H₂) ≈ 3,10 dm³
Treść: Kwas izocyjanowy HNCO i kwas cyjanowy HOCN pozostają w równowadze: HNCO ⇄ HOCN. W pewnej temperaturze na 96 cząsteczek HNCO przypadają 4 cząsteczki HOCN. Oblicz, ile cząsteczek HOCN znajduje się w próbce mieszaniny o masie 2,15 g. (M=43 g/mol)
| M(HNCO)=M(HOCN) | 43 g/mol |
| m mieszaniny | 2,15 g |
| proporcja | 96 HNCO : 4 HOCN |
Treść: Na zobojętnienie 25,0 cm³ roztworu wodorotlenku sodu NaOH zużyto 20,0 cm³ roztworu kwasu solnego HCl o stężeniu 0,100 mol/dm³. Reakcja: NaOH + HCl → NaCl + H₂O. Oblicz stężenie molowe roztworu NaOH.
| V(NaOH) | 25,0 cm³ |
| V(HCl) | 20,0 cm³ |
| C(HCl) | 0,100 mol/dm³ |
Treść: Do roztworu zawierającego 0,030 mol jonów Ba²⁺ dodano nadmiar roztworu siarczanu(VI) sodu. Wytrącił się osad siarczanu(VI) baru: Ba²⁺ + SO₄²⁻ → BaSO₄↓. Oblicz masę osadu. (M(BaSO₄)=233,4 g/mol)
| n(Ba²⁺) | 0,030 mol |
| M(BaSO₄) | 233,4 g/mol |
Treść: Oblicz, ile cząsteczek tlenu znajduje się w 5,6 dm³ tego gazu w warunkach normalnych. (Vₘ=22,4 dm³/mol; Nₐ=6,022×10²³)
| V(O₂) | 5,6 dm³ |
| Vₘ | 22,4 dm³/mol |
| Nₐ | 6,022×10²³ |
Treść: Zmieszano 3 mole Al z 5 molami HCl (2Al+6HCl→2AlCl₃+3H₂). Który reagent jest limitujący i ile moli drugiego reagenta pozostanie w nadmiarze?
Treść: Z 200 g rudy ZnS o czystości 75% wyprażono cynk (2ZnS+3O₂→2ZnO+2SO₂, dalej ZnO+C→Zn+CO, wydajność całego procesu 85%). Oblicz masę otrzymanego cynku. (M(ZnS)=97, M(Zn)=65)
Treść: Mieszaninę Na₂CO₃ i NaCl o masie 40 g rozpuszczono w wodzie i dodano nadmiar CaCl₂ — wytrącił się osad CaCO₃ o masie 20 g. Oblicz procentową zawartość NaCl w mieszaninie. (M(Na₂CO₃)=106, M(CaCO₃)=100)
Treść: Spalono 1 mol C₃H₈ w 8 molach O₂ (C₃H₈+5O₂→3CO₂+4H₂O). Oblicz udział procentowy (molowy) niewykorzystanego O₂ w mieszaninie gazów po reakcji (produkty w postaci gazu).
Treść: Oblicz, ile jonów łącznie (kationów i anionów) powstanie po całkowitej dysocjacji 0,5 mola Al₂(SO₄)₃ w wodzie.
Treść: Ile gramów AgCl wytrąci się, jeśli 20 g CaCO₃ poddano reakcji z nadmiarem HCl, a powstały CaCl₂ w całości przereagował z nadmiarem AgNO₃? (CaCO₃+2HCl→CaCl₂+H₂O+CO₂; CaCl₂+2AgNO₃→2AgCl+Ca(NO₃)₂; M(CaCO₃)=100, M(AgCl)=143,5)
Treść: Uczeń rozwiązywał zadanie: "Oblicz objętość CO₂ (w temp. 50°C, 1013 hPa) powstałego z rozkładu 1 mola CaCO₃." Zapisał: V=n×22,4=1×22,4=22,4 dm³. Wskaż błąd i podaj poprawną metodę rozwiązania (bez wyliczania wyniku liczbowego).
Treść: Mieszaninę NaHCO₃, Na₂CO₃ i NaCl o masie 30 g rozpuszczono i przereagowano z nadmiarem HCl — zebrano 4,48 dm³ CO₂ (w.n.) łącznie z obu węglanów. Oddzielnie ustalono, że masa NaCl w próbce wynosiła 8,5 g. Jeśli wiadomo, że z próbki powstało 0,15 mola CO₂ z NaHCO₃, oblicz masę Na₂CO₃.
Treść: Uczeń liczył skład mieszaniny CaO+CaCO₃ (masa 100 g) po reakcji z nadmiarem HCl, z której otrzymano 0,5 mola CO₂. Zapisał: "m(CaCO₃)=0,5×100=50g, więc m(CaO)=100−50×2=0g". Wskaż błąd rachunkowy.
a) 0,5 mol CH₄ b) 0,5 mol CO₂ c) 11,2 dm³ d) 3,01×10²³ cząsteczek
Treść: Zmieszano 10,0 g wodoru z 64 g tlenu i zainicjowano reakcję 2H₂+O₂→2H₂O. Oblicz masę powstałej wody i wskaż, który reagent pozostał w nadmiarze. (M(H₂)=2, M(O₂)=32, M(H₂O)=18)
| m(H₂) | 10,0 g |
| m(O₂) | 64 g |
Treść: Zmieszano 200 cm³ roztworu HCl o stężeniu 0,30 mol/dm³ z 300 cm³ roztworu HCl o stężeniu 0,10 mol/dm³. Oblicz stężenie molowe roztworu końcowego.
| roztwór 1 | 200 cm³, 0,30 mol/dm³ |
| roztwór 2 | 300 cm³, 0,10 mol/dm³ |
Treść: Uwodniony siarczan(VI) miedzi(II) CuSO₄·xH₂O zawiera 36,0% wody (masowo). Ustal wartość x. (M(CuSO₄)=160, M(H₂O)=18)
| hydrat | CuSO₄·xH₂O |
| % wody | 36,0% |
Treść: Oblicz stężenie molowe jonów Cl⁻ w roztworze CaCl₂ o stężeniu 0,20 mol/dm³ (pełna dysocjacja).
| CaCl₂ | 0,20 mol/dm³ |
| dysocjacja | CaCl₂→Ca²⁺+2Cl⁻ |